Wilk Arabski

Wilk arabski (Canis lupus arabs) – podgatunek wilka szarego, mniejszy od podgatunków europejskich i amerykańskich.
Ubarwienie beżowo-szare. Występuje na obrzeżach Półwyspu Arabskiego. Posiada duże uszy, żółte oczy, żyje najczęściej w niewielkich grupach rodzinnych. Waży ok. 25 kg. Ostatnio niektórzy badacze na podstawie skamielin i badań genetycznych wahają się co do jego klasyfikacji taksonomicznej.

Wilk Rosyjski

Wilk rosyjski (Canis lupus communis) – największy podgatunek wilka szarego. Stabilna populacja, zamieszkuje środkową Rosję.

Wilk Egipski

Wilk egipski (Canis lupus lupaster) – krytycznie zagrożony podgatunek wilka występujący w północnym Egipcie, północno-wschodniej Libii i w środkowej Etiopii^[1]. Proporcjonalnie największe uszy i najdłuższe nogi spośród wszystkich wilków. Najmniejszy z podgatunków, waży ok. 10–15 kg. Czasami klasyfikowany jako szakal złocisty. Systematyka jest kontrowersyjna i do rozstrzygnięcia konieczne są badania.

Wilk Południowoazjatycki

Wilk południowoazjatycki (Canis lupus pallipes) – jeden z najmniejszych wilków, prowadzi półpustynny tryb życia, spotykany od Izraela i Płw. Arabskiego do Pakistanu. Ma krótką, gęstą szarobrązowawą sierść z domieszką ciemniejszych włosów na pysku i wzdłuż grzbietu. Dość duże uszy. Blisko spokrewniony z wilkiem arabskim. Zagrożony z powodu mieszania się ze zdziczałymi psami, stratą siedlisk i polowaniami. Być może jeden z przodków psa domowego.

Wilk Italijski

Wilk italijski (Canis lupus italicus) – podgatunek wilka, zamieszkuje Apeniny we Włoszech oraz Szwajcarii, średniej wielkości, zagrożony, objęty ochroną.

Wilk Syberyjski

Wilk syberyjski (Canis lupus albus) – podgatunek wilka, drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), występującego w północnej Azji i północnej Skandynawii.

Wilk Tybetański

Wilk tybetański (Canis lupus laniger) – wilk o długim ciemnoszarawym lub czerwonawoszarym włosie, przodek jednej z linii ras psa domowego – molosów (np. bernardyna, mastiffa tybetańskiego). Zamieszkuje Tybet, północne Indie, Bhutan, Nepal, wschodnie Chiny, Mandżurię i Mongolię oraz południowo-zachodnią Rosję. Przez Nowaka (1995) zaliczony do podgatunku Canis lupus lupus. Badania czaszki potwierdziły to sklasyfikowanie. Obecnie wilk tybetański jest kolejnym geograficznym przedstawicielem podgatunku wilka euroazjatyckiego.